( تو عمر خواه و صبوری که چرخ شعبده باز - هزار بازی از این طرفه تر بر انگیزد

بر آستانه ی تسلیم سر بنه حافظ - که گر ستیزه کنی روزگار بستیزد...)

آنکه پر بود از فراز ونشیب...حالا برهوت! صاف ِِ صاف

دیگر فاطمه نیست...حالا تقاطع شریعتی به هیچ جا بسته نیست خیالت تخت چون "فاطمه، فاطمه نیست"

بی تشویش ِِ جاده هایی که به هیچ جا نمیرسند

بی آنکه نگران تمام ِِِِ چاله چوله های مسیر آدمیت باشم

بی خیال تمام ورود ممنوع های رفته

گور پدر تمام ِ یک طرفه ها

فعلا این منم

فقط با یک نقطه!

روی من... روی فاطمه... روی جای خالی!!

کف دستانم را ببین:

فالم را هیچ دوره گردی نمی خرد

حافظ زده ام تنگ ِِ تمام تعبیر هایی که در حافظه ات نمی گنجد

درویشی بی ریش هم میشود

بی جامه بلند

گاهی باید عریان ِِ این تفاوت ها بود و بعد...

چقدر سماع می چسبد...

بیا بی خیال این واژه ها و استعاره ها

بی خیال تمام تشبیه هایی که نه مرا شبیه تو میکند نه تو را شبیه من

بیا بنشینیم سر همین تقاطع شریعتی

ساده حل و فصل کنیم حال فاطمه ای را که دیگر

 فاطمه نیست...

...

وقتی همه به یک اندازه اخم میکنند

یک.سان می خندند

یک جور اشک میریزند

دیگر چه فرقی میکند صورتک کدام دلقک را به چهره بزنی

پیاده رو هایی که پر شده از سرگردانی

دیگر چه فرقی میکند بابت ِِ کدام آدرس ِِ غلط دور خودت می چرخی

به آینه ات نگاه کن!

مطمئن نیستی تمام ات را گنجانده باشد یا نه

مطمئن نیستی از سیلی هایی که میخوری

که می زنند از خواب بپری یا در همان خواب بمیری

هیچ چیزی قطعیت نمی شود، حتی اگر همین لحظه بفهمی تمام احتمال ها کشک بوده

حتی اگر همین جا

شک کنی به احتمال و قطعیت و تمام ِِ بازی های متفکرانه ی یک مشت انسان تفکرکرده!

می بینی؟

آنچه هستی هم "هیچ چیز" است هم "همه چیز"!

این بار باید فقط گیج باشی تا دست دنیارا ببندی...

حالا باز هم پی حل و فصل ِ معادله ای باش

که من

تقاطع اش را با تمام ِ دار و ندارم، با همین یک نقطه ام

قطع کردم...

خوب که گیج شدی زندگی را قفل بزن، بردار و برو...

                                               ۳۰-۲-۹۰

+ بعد نویس:

"یک نفر .

 یک گوشه ی این شهر .

دور از چشم خودش .

دلتنگ ات شده...

نباید هم که فهمیده باشی" ...

خجالت دارد این اعتراف عاشقانه!

                                                ۳۱-۲-۹۱

یک روز به خودت می آیی می بینی روی دلت نوشته:

آمدیم ، نبودید ، رفتیم...

آن وقت حرف به حرفم را مرور می کنی شاید گفته باشم  دوستت دارم و ...

نشنیده باشی!!

                                                          ۹.۲.۹۱

* تو نزدیک منی شاید یه جورایی خودم باشی. یکم از خوبیات کم کن که توو رویای من جا شی!

خدای من، عظمتتو شکر! زمینت با اینهمه وسعت واسه من شده ترِدمیل! هرچی میدوم به هیچ جا نمیرسونتم! کاریم نداره تند می دوم یا یواش!
آخه قربونت برم همه ی امتحاناتو میخوای از من یه نفر بگیری؟ پس اینهمه آدمی که به دوییدن من هر هر میخندن چی؟ به اونا برگه نمیدی نه؟ میخوام ببینم این امتحان ِ "از هرچی منع کنی سرت میاد" و فقط از من گرفتی که بقیه اینقدر با آرامش منع می کنن؟
من میگم اگه سرنوشت ما اینقدر غیرقابل تغییره پس نقش دعا چیه این وسط؟ خدایا من چقد دعا کردم؟؟! اگه اینهمه مدت صدامو نشنیده باشی که... ! من از دایره ی بندهات خارجم تو که هنوز توو دایره ی خدایان من هستی چرا گوش نمیدی پس؟
کوتاه بگم:
کم آوردم! زودتر بگو برگه ها بالا!

*هیچ وقت توو این ۴سال اینقدر تند و بی فکر و بی نظم آپ نکرده بودم که توو این ۲هفته! حتما یه مرگیم هست!!

تو ای با مهر چون لب خند

ای زیبنده چون خورشید

تمام ِ لحظه هایت نور باران باد ای آغوش ِ معنادار ِ مهرت، گرم!

تو را من دوست می دارم که تو تنها کسی هستی که من را دوست می دارد برای "من"...

                                                                       ۱۸-۲-۹۰

**فقط برای مامانم... روز مادر نوشتم روی کادوش! گفت نگهش میدارم نشون بچه ت بدم :)

این روزها هی همین تکه ی آخر نشانم داده می شود : تو "تنها" کسی هستی که من را دوست می دارد برای "من"... تنها کسی!!!!

"مادر" هم جزو معدود چیزهاییست که فکر کردن به موضوع ِ دوست داشتن اش اشکم را در می آورد...

- ما چون دیلِی داریم امروز درباره مادر نوشتیم :)

آت و آش.غال! در افاضات نامربوط

                                                            امشب-۹۱

• اصلا" بیا یـک تبصره بـه قانون خط های موازی اضافـه کنیم :
  
  دو خط ِ موازی هرگز بـه هم نمـی رسند ؛
  
  امــا . . .
  
  مـی توانند همدیگر را دوست داشتـه باشند !!
  
  
                                                 (مال من نیست هرکی گفته دمش گرم)

  ---

• خیلی نگران از دور میدود، در دلت میگویی "یعنی چی شده" به تو که میرسد نفس نفس زنان،طوری که میخواهد مسأله ی مهمی را بگوید اما نفسش بند آمده،نگران و مضطرب میگوید "چیه رو لباست ریخته؟" بعد از اینکه صد بار مردی و زنده شدی که "یعنی چی ریخته؟" سرت را می آوری پایین لباست راببینی،با انگشت اشاره اش می زند زیر ِ دماغ ات؛قاه قاه میخندد...
  چندوقت است زندگی با من چنین کاری میکند...
  من مضطرب و عصبانی؛ او میزند زیر دِماغ ام قاه قاه می خندد...
  
  
                                                                         

• یک وقتهایی باید نوشت , همین وقتهایی که حس ِ گندی داری و قادر به آفرینش ِِ یک اثر ادبی نیستی، قادر میشوی به آفرینش ِِ یک اثر ِِ بی_ادبی! این روزها من در پازل ِِ هیچ بنی بشری جفت و جور نمیشوم, به آدمها می چسبم،دلم می گیرد! تنها میشوم به خودم می چسبم، دلم می گیرد! می آیم بی خیال ِِ خودم و بقیه شوم دلم می گیرد! دل ِِ مضحک ِِ مرا پروردگار ِِ مهربان خلق کرده برای گرفتن گویی...!
  دست ِِ خودم هم نیست، از شما چه پنهان هیچ کدام ِِ این دل_گیری ها حتی پای ِِ من هم نیست...نمی دانم... شاید برمی گردد به یک سوم شخص ِِ ماضی که هیچ رقم ارزش اش را "نداشت" و من بی جهت حساب کتاب میکردم طول و عرض ِِ احساس ِِ پوچ اش را، بی عمق، حجم ِِ ارتباطمان همان صفر ِِِِِِ مطلق بود و بس... حق هم دست تو بود, حق هم پای ِِ تو نوشته شده بود, دیگر بیخود دست و پا نزنم اصلا چرا کشید به تو؟
  حیف از من و دل ِِ گرفته ام نبود که برای تو گرفته تر میشدیم؟
  آنهم برای تویی که سلولهای خاکستری ِِ مغزت از رنگی هایش دو سه هزارتا بیشترند و غبار گرفته فکر ات را؟ آنقدر که فووت نمی کنی ببینی دیگر نه دلی برای تو می گیرد نه کلمه ای به یادت سُر می خورد روی کاغذ, این فقط جای ِِ گود شده ی توست در دلم...که روز به روز می گیرد... رسالت من بزرگتر از این حرف هاست:
  من باید دلتنگ ات شوم تا شکاف ِِ آن گودی ِِ نبودن ات را به هم بچسبانم دلی صااااف بسازم، ولی بندز ده...

• راحت بگم،با نثر شکسته، اصن با غلط املایی، کی به کیه...
  خسته م
  لعنتی تو وقتی راه میری پات درد میگیره میگی خستم
  ولی من وقتی پا توو هیچ راهی نمی ذارم میگم خسته م
  می ترسم
  شک دارم
  حالم از همه بهم میخوره
  از آدمای بدبخت بگیر تا خوشبخت
  از خودم حتی, شاید!
  از نِک و ناله کردن که "آی خسته م" و اینا
  حالم بهم میخوره
  می دونی دلم "خسته نبودن" میخواد
  "با سر تلاش کردن و رفتن توو شکم هدف" میخواد
  ولی
  به قول شاعر "شور و حال کو؟"
  
  امروز هم تمام شد...
  بی آنکه کسی بفهمد چقدر له شدم
  چقدر درد کشیدم
  گوش ِِ نصیحتم امروز کر شد
  " بیدل گمان مبر که نصیح کند قبول - من گوش ِ استماع ندارم لِمن تقول؟! "
  
  یکی نیست به اینا بگه بیل زنی؟ در ِ خونه خودتو بیل بزن! همدردی که نمی تونی بکنی تجربه هم که نداری حرف بزنی ، اشکال نداره خفه که می تونی بشی!
  
  

• دیدی یه وقتایی همه حواستو جمع میکنی که خیلی خوب شه بعد از قضا بیشتر گند می زنی حتی از همیشه هم بدتر میشه؟ الان اوضاع ِ من اینجوریاس! شانس میارم هرروز زمین دهن باز نمیکنه اَد بزنه من یه نفرو بخوره :|
  

• با عرض پوزش از شما خواننده ی مودب:
  
  قانون جنگل:
  نخوری می خورنت!
  قانون دنیا:
  گ.ه خوری نکنی گ.ه خورِت می کنن!!
  
  

• بعد نویس: هومن شریفی راحت تر نوشته (افاضات نامربوط)
  
  

امروز
فرزند ِ غمگینی در من به دنیا آمد
اگر ثبت ِ احوال حال ِ این روزهای مرا ثبت کرده باشد؟
عاشق بودن ام را همه می فهمند...
 

                                                   ۱۲-۲-۹۱

روز به روز احمق تر می شوم وقتی بیشتر به از دست رفته هایم فکر می کنم و بیشتر از دست می دهم! باور کن این روزها خودم هم قدر ِ خودم را نمی دانم! فقط هم خودم می دانم که خودم دارد چه می کشد... کاش ما آدم ها بلد بودیم یک جور خود ارضاعی ِ روحی و احساسی هم بکنیم که اینقدر درد ِ بی همدردی را نکشیم... مثلا کاش می شد ساعتها عاشقانه به خودم فکر کنم بی تشویش ِ اینکه آن "تو"یی که در ذهنم هست یک ثانیه هم به من فکر نمیکند... احمقانه است؟چه کار کنم؟! این روزها حماقت های عمیق تری می کنم : ساعت ها فکر می کنم و همان تشویش را هم دارم! این روزها بیشتر به این نتیجه رسیده ام که یک آدم فقط وقتی درمانده می شود دست به خودارضاعی می زند نه وقتی احتیاج ِ شدید دارد و وای به وقتی که دست به خود ارضاعی ِ احساس اش بزند. . .!

او که نیست مجبورم عاشق ِ خودم باشم... خودمیی را که برای همیشه خواهم داشت!

- اَ ه - ...